Dialoog

Inleiding

Beste lezer, vandaag wil ik graag even met u stilstaan bij het begrip dialoog.

Ik zal heel wat dingen citeren uit artikels die u hier bij ons op de website vindt. Lees ze a.u.b. in hun geheel door.

Uit de PowerPoint presentatie ’emergent church’:

Geen verkondiging maar het aanbieden van een ervaring.
Het sleutelwoord is dialoog. Dialoog, gesprek en niet verkondiging. Het gaat enkel om “woorden plaatsen rond de ervaring van mensen”. Dat je zelf erkent dat je het ook allemaal niet zo zeker weet.
Strategie
De kerk van binnenuit veranderen door:
* Intellectuele jongeren bereiken en trainen (vb. Leadership Network)
* Infiltratie in bestaande kerken
* Kritiek leveren op bijbelgetrouwe christenen
* Doelbewust choqueren
* Uitdagen tot dialoog (dialectiek, diaprax)
* Paradigma (denkpatronen) wisseling na te streven
* Stortvloed aan oneliners en pakkende metaforen

Ik wil dus iets meer vertellen over dit woord “dialoog”.
Ik wil vooral aantonen waar en wanneer dialoog goed en gepast is, en waar en wanneer niet. Ik wil aantonen dat dialoog een goede en een verkeerde invulling kan krijgen. Ik wil het gebruik van de goede invulling aanmoedigen maar tegelijkertijd ernstig waarschuwen voor de verkeerde invulling.
In dialoog gaan, communiceren, is erg belangrijk. Alle relaties drijven daarop. Een relatie met je partner, met je ouders of kinderen of met je baas kan alleen maar goed zijn als er gecommuniceerd wordt. Dus als er dialoog is. Gods Woord geeft ons op talloze plaatsen aanwijzingen over hoe met elkaar om te gaan, om tot dienstbetoon tot elkaar te komen. Paulus schrijft dit aan de Efeziërs (4:11), maar in alle boeken van het Nieuwe Testament vinden we wel verzen terug die over communicatie gaan. Elkaar bemoedigen, troosten, met elkaar bidden, elkaar vermanen, elkaar waarschuwen, vriendelijk en barmhartig naar elkaar toe zijn, elkaar steunen en in liefde verdragen, elkaar opvangen (gastvrij zijn), voor elkaar zorgen. De leidinggevende broeders hebben daarin een belangrijke taak (1 Thess.5:11,14; 1 Pe.4:9, 5:12; Jac.5:16; Rom.5:14; Colos.3:13,16; Heb.10:24; Efez.4:2,32; 1 Cor.12:25).
Dus in die ‘invulling’ ben ik een grote voorstander van dialoog.

Dialoog: betekenis van het woord

* 1) discussie 2) gespreksvorm 3) gesprek 4) gesprek tussen twee personen 5) mondeling onderhoud 6) overleg 7) samenspraak 8) tweegesprek 9) tweespraak (Bron)
* Een dialoog is een gesprek tussen twee of meer personen. Het is een samenstelling van de Griekse woorden (logos, woord, taal, rede) en (dia, door) of – zoals vaak ten onrechte gedacht – (di, twee). In een ruimere betekenis geldt een dialoog ook voor een gesprek tussen twee of meer partijen, instanties of groepen van personen. (Bron)

Dialoog: iets vanzelfsprekends?

Heel wat cursussen i.v.m. communicatie worden aangeboden, zowel professioneel als particulier. Want goed communiceren is niet gemakkelijk. We zitten vol vooroordelen, vol angst, en dus vol standaardwoorden die de communicatie vaak al van tevoren saboteren. “Jij doet dit nooit, of juist altijd“, zijn de gekende dooddoeners. ‘Mannen komen van Mars en vrouwen van Venus’: een populair boek en een door velen overgenomen uitspraak die op de moeilijkheden van dialoog en communicatie wijzen. Wat kunnen we leren uit deze cursussen en boeken? Een voorbeeld (Bron):

Richtlijnen voor een vruchtbare dialoog
– Luister naar elkaar met een open houding. Vaak hebben mensen al vooronderstellingen of beelden over de ander, vooral over zijn motieven, die meestal niet juist zijn.
– Praat vanuit uzelf, dus begin met: ik … enzovoort.
– Benoem wat u zag, hoorde én ervoer; vooral het laatste is belangrijk voor de ander om u te kunnen begrijpen.
– Maak verschil tussen de persoon en wat hij/zij deed. Voorbeeld: zeg niet “wat ben jij vervelend”, maar: “ik zag je … (benoem wat u zag) doen / hoorde je … (benoem wat u hoorde) zeggen en dat vind ik vervelend omdat …
– Benoem vervolgens wat u wilt van de ander.
– Ga na of de ander u heeft begrepen.

Dialoog: het is niet al goud dat blinkt

Maar nu de angel: het is het werktuig bij uitstek van de emerging church- leiders om via dialoog, gestuurd en leidend naar discussie, Bijbelse waarden uit te hollen en geleidelijk aan te vervangen door nieuwe waarden, die eenzelfde naam dragen, maar iets anders betekenen dan we jarenlang gewoon zijn geweest. Zelfs het woord dialoog krijgt bij hen een nieuwe invulling!

Enkele citaten:

Opnieuw haal ik een pagina van de eerder vermelde PowerPoint presentatie ’emergent church’ aan:

Werkwijze:
Inspireren, choqueren, toerusten, informeren, aanreiken: we sluiten niets uit in ons zoeken naar de gepaste wegen om u aan het denken te zetten. http://platform2026.wordpress.com

Ik citeer uit een artikel van broeder Ary Geelhoed, dat u ook op onze site kunt vinden: De ’emerging church’ beweging – een overzicht en beoordeling:

Geen verkondiging maar het aanbieden van een ervaring
De mensen van de emerging church komen niet met antwoorden, ze komen niet met duidelijke bijbelse normen of waarheden. Men verkondigt niet. Men gaat ‘in gesprek’. De emerging church wordt door sommige aanhangers wel ’emerging conversation’ genoemd. Een conversatie, een gesprek, een dialoog.

Wat betreft Gods Woord dienen we niet in dialoog te gaan, maar in verkondiging!

Men verkondigt niet meer omdat men onzeker is over wat men gelooft. En zeggen dat je iets zeker weet is, in hun ogen, een teken van hoogmoed, het is een uiting van je verheffen boven iemand die er anders over denkt. Men is zelf immers ook maar met een geestelijke zoektocht bezig. We moeten bescheiden zijn en niet te hoog van de toren blazen. Het enige wat je kan doen is je eigen persoonlijke verhaal vertellen. Je inzichten en je ervaringen delen. Als je zo je verhaal vertelt dan hoop je dat de ander er iets aan heeft. Je hoopt dat hij mee gaat doen met de “conversatie”, met het gesprek. Men nodigt de mensen uit om mee ‘op weg’ te gaan, om mee te gaan in de zoektocht naar de kern van het bestaan, naar God. Op weg naar een godservaring.

Het sleutelwoord is dialoog. Dialoog, gesprek en niet verkondiging. De vooronderstelling van de dialoog is dat men naast de ander gaat staan. Dat je zelf erkent dat je het ook allemaal niet zo zeker weet.

Let op! Velen binnen de emerging church beweging beweren niet dat ze helemaal niets weten. Maar hun weten is meer intuïtief Ze vermoeden iets, ze ervaren iets, ze ziet iets uit de verte, zonder het echt te grijpen, zonder het volledig uit te kunnen leggen of te verklaren. Dat is de kennis die men meebrengt en die men heeft te delen. Je hebt volgens hen niets te verkondigen, maar je hebt wel iets te delen waar je over kunt spreken, zij het met stamelende woorden.

Uiteraard is deze houding in strijd met de bijbel. Paulus ging geen dialoog aan. Hij verkondigde aan de mensen wat hij met absolute zekerheid wist. Hij spoorde zijn medewerkers aan om hetzelfde te doen.

“Ik betuig u nadrukkelijk voor God en Christus Jezus, die levenden en doden zal oordelen, met beroep zowel op zijn verschijning als op zijn koningschap: verkondig het woord, dring er op aan, gelegen of ongelegen, wederleg, bestraf en bemoedig met alle lankmoedigheid en onderricht.” (2 Tim. 4:1,2)

Een heel duidelijk artikel hierover vinden we bij broeder Verhoeven:

Dialoog of Afscheiding?

Ook hier wil ik even kort enkele dingen uit naar voor halen.

De schrijver van dit artikel maakt terecht een onderscheid tussen dialoog en theologische dialoog. Het eerste is nodig in elke relatie, het tweede is een duivels gebruiksmiddel om Gods Woord leeg te halen.

We zien geen oproep in Gods Woord om met dwaalleraars in dialoog te gaan, wel integendeel om ons van hen af te scheiden. We vinden geen oproep om met dwaalleraars in dialoog te gaan, wel om te prediken en te waarschuwen.

In het artikel Wegwijs in de Diaprax, ook op de website van broeder Verhoeven, vinden we de werkwijze van de emerging church-leiders duidelijk uitgelegd. Ik citeer:

Hegeliaanse Dialectiek
De reden voor het accelereren van verandering door en binnen de diverse internationale overheids- en particuliere organisaties is om tot een ‘nieuwe eeuw van eenheid en vrede’ te komen. Het systeem dat toegepast wordt om de nodige veranderingen teweeg te brengen is gefundeerd op een denkproces dat ‘Hegeliaanse Dialectiek’ of ‘Diaprax’ genoemd wordt. Dit denkproces is ontwikkeld aan het einde van de 18de eeuw door Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
Hegel was van mening dat alles zich ontwikkelt door een voortdurend evolutieproces waarbij elk idee (thesis, jij en je mening) uiteindelijk een tegenpool voortbrengt (antithesis, iemand anders met een tegengestelde mening). Op het moment dat twee personen/groepen met verschillende meningen bij elkaar komen ontstaat er een wisselwerking van waaruit zich een derde fase kan ontwikkelen waarin de twee tegenpolen samengaan, de strijd tegen elkaar overwinnen en evolueren naar een diepere en hogere synthesis (overeenstemming van tegengestelden). Dit kan echter alleen wanneer de twee tegenpolen bereid zijn hun verschillen aan de kant te zetten ten behoeve van de saamhorigheid of het verwezenlijken van de doelstellingen van de groep. De synthese wordt vervolgens de basis voor een volgend dialectisch proces van tegenpolen en synthese. Hegel geloofde dat de creatieve stress van tegenpolen essentieel is voor het ontwikkelen van een hoger bewustzijn. Op het moment van synthese (overeenstemming) worden de beide partijen bij elkaar gehouden, overtroffen, opgeheven, en vervuld/samengesmolten.
Diaprax is het herhaaldelijk toepassen van het Hegeliaans dialectisch proces. Diaprax brengt mensen samen van verschillende en vaak tegenovergestelde achtergronden, politieke ideologieën, en geloofsprincipes in de hoop dat ze iets of alles van hun eigen normen, waarden, tradities, en absolute meningen loslaten in het belang van de emotionele voldoening van saamhorigheid (groepsacceptatie).
Hegeliaanse dialectiek wordt vandaag toegepast bij bedrijven, in de politiek, de media, het onderwijs, in universiteiten, kerken en christelijke groeperingen. Maar dit denken is eigenlijk begonnen in de Hof van Eden, bij de boom der kennis van goed en kwaad.
Diaprax in de kerk
Het doel van diaprax in de kerk is het versnellen van verandering. De verandering die plaats moet vinden is de kerk zuiveren van persoonlijke meningen gebaseerd op bijbelse vaste waarheid (‘Er staat geschreven’). In plaats daarvan baseert diaprax de vorming van persoonlijke overtuiging op zgn. ‘politieke correctheid’ en pragmatisme (het doel heiligt de middelen) in de hoop op deze manier zoveel mogelijk mensen aan te trekken en vast te houden. De Willow Creek Community Church (WCCC) gaat zelfs zo ver met hun diaprax dat ze momenteel zelfs uitspraken doen tegen hun eigen geloofsbelijdenis (http://www.willowcreek.org/what_we_believe.asp). Tijdens een forum in maart 2001 in de WCCC waar vertegenwoordigers van de vijf grote wereldreligies n.l. Hindoeïsme, Islam, Boeddhisme, Jodendom, en Christendom om de tafel zaten, werd door David Staal hoofd-communicatie van de WCCC gezegd: niet alle wegen naar de hemel en God zijn dezelfde (zie het artikel: Forum Unites Diverse Religions in de attachment). De WCCC heeft hun diaprax zo ver doorgevoerd dat ze nu niet alleen oecumenisch maar ook interreligieus bezig zijn, tegen hun eigen geloofsprincipes in.
Waar Diaprax wordt toegepast, wordt Bijbelse waarheid (feiten) en de onderwijzing erin (waarbij tekst met tekst wordt vergeleken om zo tot een op de bijbelse overtuiging te komen; 2 Timotheüs 3:16) tot een minimum teruggebracht, om zo de mensen te leiden in groepsactiviteiten van onkritische aard, oppervlakkige educatie, niet-bedreigende aanbidding, entertainment en dialectische teambuildingstechnieken. Diaprax werkt drempelverlagend.
Wanneer men een dialoog aangaat over het Woord van God met gelovigen van diverse achtergronden/denominaties en/of ongelovigen, en men is tot een overeenstemming gekomen waarmee iedereen vrede heeft (niet gebaseerd op ‘Er staat geschreven’) dan is er water bij de wijn gedaan. De partijen in kwestie hebben zich laten overhalen tot een compromis ten behoeve van de saamhorigheid en het verwezenlijken van de doelstellingen van de groep. Dit compromis wordt dan het fundament voor een ander dialoog in de volgende samenkomst waar weer thesis, antithesis, en synthese aan de orde komen. De angst voor vervreemding van de groep, door het vasthouden aan Bijbels gefundeerde waarheid, kan er uiteindelijk toe leiden dat men een compromis aangaat.
Een voorbeeld: als een bijbelvast christen aan de hand van de Bijbel erop wordt gewezen dat hij iets verkeerd heeft begrepen/geloofd/gedaan, dan corrigeert hij zichzelf en brengt zich weer in harmonie met de Bijbel. Omdat Bijbels gefundeerde waarheid vast staat, zijn bijbelvaste christenen immuun voor afwijkend denken. Aan de andere kant, als een transformerende/postmoderne christen aan de hand van de Bijbel erop wordt gewezen dat hij iets verkeerd heeft begrepen/geloofd/gedaan, zal hij zich eruit redeneren overeenkomstig het dialectische proces. Zo vegen zij de feiten van tafel.
Zulke personen zijn in staat te rechtvaardigen waarom zij niet langer gebonden zijn aan de onveranderlijke bijbelse thesis. Zij zeggen dat de desbetreffende bijbelse boodschap vandaag niet meer van toepassing is en geïnterpreteerd moet worden in het licht en de context van vandaag.
De CGM (Church Growth Movement of kerkgroeibeweging) gaat nog verder, want door het proces van oneindige verandering (door het steeds weer toepassen van Hegeliaanse dialectiek) wordt een originele betekenis van Gods Woord geleidelijk veranderd, tot ze uiteindelijk het tegenovergestelde betekent.
Om een bijbelvast christen ertoe te bewegen dit denkproces te accepteren, moeten er vraagtekens geplaatst worden bij ‘Er staat geschreven’. Het Hegeliaans dialectische proces van constante verandering vraagt de persoon zich daarvan los te maken, anders zal je ontoegankelijk blijven voor verandering en ben je ouderwets en een obstakel voor de ‘verandering’ in de kerk, en dat moet om allerlei redenen overwonnen worden.
Dit transformerend denkproces zou bezoekers en bijbelvaste christenen ertoe kunnen aanzetten een compromis te sluiten tot iets wat niet gebaseerd is op ‘Er staat geschreven’. Het tragische aan dit denkproces is dat gelovigen gaan afdrijven van de bijbelse vaste waarheid en dat ongelovigen een totaal verkeerd beeld krijgen van God en de Bijbel. De persoonlijke overtuiging wordt voortaan gebaseerd op een groepsconsensus. Het gevolg hiervan is dat zij blootgesteld worden aan de nieuwste strategieën, zoals teambuildingstechnieken in een hechte ondersteunende groep waarmee ze zó verbonden raken dat het moeilijk wordt daaruit te stappen, als ze dat zouden willen. Het resultaat is een christen met een overtuiging die voortkomt uit groepsdenken en niet gebaseerd op de vaste thesis van de Bijbel.
In deze kerkgroeibeweging wordt mensen niet alles geleerd over de Heer Jezus Christus. Hun wordt voornamelijk geleerd dat God liefde is, maar niet dat Hij een rechtvaardige Rechter is die het kwade haat. Zo worden de mensen niet tot de Christus van de Bijbel gebracht maar veeleer tot een valse Christus!
Hun zogenaamde discipelschap is een discipelschap van een humanistisch, dialectisch proces, waar de mens centraal staat, en is voor God niet acceptabel. Hun pragmatisme (het doel wettigt de middelen) wordt in de Bijbel niet geleerd. Humanisten en postmodernen verheffen de mens boven God.

Besluit

Beste lezer, het is belangrijk dat u uw geloof niet laat wegroven. In dit artikel waarschuw ik u met nadruk over een werkwijze die door de emerging church-leiders wordt gebruikt: dialoog, discussie, leeghalen en herdefiniëren. Maar…over het plaatsvervangende, volbrachte werk van onze Here Jezus Christus dient men niet in dialoog te gaan, maar in verkondiging.
Over rechtvaardiging en verlossing wat alléén kan dankzij het verzoenende werk van de Zoon van God dient men geen dialoog aan te gaan met moslims, boeddhisten, mormonen, jehova’s getuigen of rooms-katholieken. Neen, deze Bijbelse waarheid moet verkondigd worden, zonder dialoog, zonder discussie, zonder getwist, zonder herdefinitie.
Wij worden vanuit Gods Woord opgeroepen om krachtig te zijn en stand te houden (Efez.6:10-16).
Laat ons heel waakzaam zijn voor de subtiele misleidingen in de laatste dagen.

Gods wijsheid en sterkte toegebeden.

Zeke