Gebedswandelingen

Inleiding

Iedere christen heeft wel eens wat literatuur gelezen over het gebed. In sommige boekjes kom je tal van tips tegen om het gebed te versterken. Zo zou je vooral in geloof moeten bidden. Sommigen adviseren om hardop te bidden, anderen weer om vooral veel te danken in gebed terwijl weer anderen je aanraden te bidden in een bepaalde gebedshouding (bv. knielend), te bidden naar Zijn wil, grote dingen vragen, samen bidden.

Op zichzelf genomen is het niet verkeerd, maar het volgen van een bepaalde methodiek maakt bidden vaak veel ingewikkelder dan het is. Bidden in Jezus’ naam en samen bidden zijn goed. Bidden is praten met Hem, met een hart dat volledig op Hem gericht is. Gebedsmanieren voegen niets toe aan de verhoring, ze kunnen misschien nuttig zijn, maar worden vaak overroepen. Wanneer God ons opdraagt op een bepaalde manier te bidden, moeten we Hem hierin ook gehoorzaam zijn. Het gebed kan zich dan ook uiten in bepaalde vormen, maar ze zijn onbelangrijk voor de verhoring! Gebed is enorm sterk, omdat we een God toebehoren die echt alles kan. Sommigen zien de kracht van gebed in ‘rituelen’ ervan.

Een tamelijk hedendaagse vorm van bidden zijn de zgn. gebedswandelingen. De bidder zelf, zou door ‘proclameren’ (= hardop uitspreken) hier nog kracht aan kunnen toevoegen. Het lijkt erop alsof de kracht van God om gebeden te verhoren niet voldoende is, maar dat we er nog iets aan moeten toevoegen. Bij ons in Vlaanderen worden gebedswandelingen al een hele tijd door verschillende evangelische organisaties uitgevoerd en zelfs gepromoot. Zo vond ik o.a. bij Ichthus een overdenking waar naast Lectio Divina (zie ook Labyrint) ook een gebedswandeling deel van uitmaakte. Bij OMF vertellen Vlaamse jongeren in een reisverslag hoe ze vooral gebedswandelingen deden in de stad Bagan. Op de site van Gebedsplatform zie je op de agenda geregeld gebedswandelingen voorkomen. Ook dichter bij huis zal je ongetwijfeld gebedswandelingen tegenkomen die door plaatselijke gemeenten georganiseerd worden.
Veel christenen vragen zich dan ook af of ze hieraan kunnen deelnemen. De betrouwbaarste manier om na te gaan of een methode of manier van bidden aanvaardbaar is, is deze te toetsen aan de Schrift.
Vooraleer blindelings mee te gaan met een nieuwe trend, is een toetsing aan Zijn Woord onontbeerlijk.

Laat ons eens even nadenken over de herkomst van gebedswandelingen en of dit nu werkelijk de nieuwe, goede vorm is om ons tot God te richten.

Ontstaan van gebedswandelingen

Gebedswandelingen zijn ontstaan vanuit de Kingdom Now – beweging. Kort gezegd probeert deze beweging christenen ervan te overtuigen dat we samen het Koninkrijk van God nu op aarde kunnen realiseren. We kunnen nu al heersen over deze aarde, in de autoriteit die Christus ons geeft. Door het in kaart brengen van geestelijke bolwerken (=spiritual mapping) en geestelijke oorlogsvoering kunnen we zaken op aarde in positieve zin ombuigen. Leiders zijn zgn. ‘nieuwe apostelen’ die over bijzondere krachten beschikken van genezing en uitdrijving van demonen. Men verwacht door dit alles een grote opwekking te kunnen bewerken. Verder ontkent men de komst van de antichrist en beweert men dat we al in de periode van het vrederijk leven waarin alles steeds beter zal gaan. De aanwezigheid van gebrokenheid over de gehele wereld of in ons persoonlijk leven kan niet zomaar aanvaard worden.

Sommige gelovigen organiseren gebedswandelingen in de plaats waar ze wonen of in een gebied rond hun Gemeente. God zou op deze manier beter in staat zijn om ‘ongelovigen’ in dit gebied te bereiken.

Binnen sommige kringen gebruikt men gebedswandelingen ook om bepaalde territoriale geesten te verjagen. Men gaat ervan uit, dat het gebied waar men doorheen wandelt, en nadien ook de plaats is om te evangeliseren, beheerst wordt door geesten en demonen. Verder is men overtuigd dat het goed is om na te gaan welke geesten dit zijn en ze te bestraffen. De geesten in dat gebied zijn er immers verantwoordelijk voor dat mensen hun hart (nog) niet aan de Heer Jezus hebben gegeven. Wanneer ze dan een gebouw binnengaan, beginnen ze de ruimte te ontdoen van boze geesten. Termen als “we nemen deze stad (of gebied) in voor Jezus” worden dan dikwijls gebruikt. Zelden wordt de hindernis, die mensen zelf hebben om Jezus te aanvaarden als hun Heiland en Verlosser gelegd bij hun eigen zondig gedrag en verantwoordelijkheid. In Mattheüs 28: 18-20 wordt de opdracht gegeven om mensen leerlingen te maken van Jezus. Natuurlijk kan iemand vastzitten aan een demonische kracht. Onze verantwoordelijkheid bestaat er dan in deze persoon onder leiding van de Heilige Geest vrij te maken. De taak ligt duidelijk op het terrein van mensen en niet op terreinen! Het gebed op zichzelf is al krachtig. Alle vormen van gebed zijn niks op zichzelf, het gebed alleen is krachtig. Onze relatie met de Allerhoogste is het wat het gebed zo krachtig maakt en niet omdat we hier een bepaalde wandeling bij maken. Alle kracht die wordt verleend aan ons gebed is van God.

Conclusie

Er is niets op tegen om ter plekke te bidden. De gedachte hierbij is dat men hierdoor meer bij de nood van het betrokken gebied bepaald wordt. Het gaat echter wel te ver wanneer men denkt dat er bepaalde krachten opgewekt worden wanneer men om het object van het gebed heen wandelt. Voorstanders van gebedswandelingen steunen hun visie o.a. op Genesis 13:17
“Sta op, ga het land door in zijn lengte en in zijn breedte, want Ik zal het u geven.”
Ook het verhaal van de muren van Jericho uit Jozua 1:3 wordt vaak aangehaald:
“Elke plaats die uw voetzool betreedt, heb Ik u gegeven, overeenkomstig wat Ik tot Mozes gesproken heb.”
De val van Jericho is uniek in de geschiedenis. Na dit gebeuren moest Jozua andere steden door gewone oorlogsvoering met zijn soldaten veroveren. In beide passages wordt ook met geen woord gerept over gebed. Dat men deze gebeurtenissen niet zomaar letterlijk kan en mag imiteren is nogal duidelijk. We kunnen toch ook niet net als Jozua het zwaard ter hand nemen om mensen om te brengen die niet in God geloven. Wat de muren rond Jericho betreft, kregen de Israëlieten juist het bevel zwijgend hier omheen te lopen.
Jozua 6:10 “Jozua had het volk echter geboden: U mag niet juichen, u mag uw stem niet laten horen en geen woord mag er uit uw mond gaan, tot op de dag dat ik tegen u zeg: Juich! Dan moet u juichen.”
Zes dagen lang moest het volk rond de stad trekken, maar ze moesten totaal stil zijn. Alleen zeven priesters moesten op de bazuinen blazen. Op de zevende dag moesten ze dit zeven keer doen, en daarna moest het hele volk juichen en gaf de Here de stad in hun handen.
Dichter bij huis, in het NT, citeert men vaak Lukas 10:1-20 (= uitzending van zeventig discipelen in groepjes van twee aan twee). De groepjes wandelen door plaatsen heen om zich klaar te maken voor de prediking van het evangelie. In opdracht van Jezus werden door hen tekenen en wonderen gedaan, zieken genezen en boze geesten uitgeworpen. De discipelen werden echter door de Heer Jezus uitgezonden als arbeiders in de wijngaard en niet als gebedswandelaars. Laten we ook in gedachte nemen dat de Here Jezus de farizeeën hard oordeelt voor hun manier van bidden, namelijk hardop, op de hoeken van de straten opdat passanten hen goed zouden kunnen horen en vooral ook zien. Deze gedachte kunnen we ook doortrekken naar hedendaagse gebedswandelingen.

Wij kunnen ook het koninkrijk van God niet tot stand brengen door vele gebedsstrijders. De Here zal dit doen en op Zijn tijd. Met al onze rituelen en inspanningen kunnen we God niet vermurwen. De nederige bidder die alles van Hem verwacht, zal genade vinden in Zijn ogen.

Laten we ons houden aan wat we in de Bijbel lezen, namelijk:
“Maar u, wanneer u bidt, ga in uw binnenkamer, sluit uw deur en bid tot uw Vader, Die in het verborgene is; en uw Vader, Die in het verborgene ziet, zal het u in het openbaar vergelden.” (Matth.6:6)

Inderdaad, alleen in de binnenkamer, samen in de gemeente, in ons huisgezin…


De Heer laat geen bidder staan!

Stef