Eenheid als signaal van de eindtijd

“Hand in hand met de pogingen tot wereldvrede, gaat het streven naar wereldeenheid. Deze idealen zijn innig met elkander verbonden. Wereldeenheid is een der sterkste zuilen waarop de wereldvrede moet rusten. De wereld die de ware vrede met God – die verkregen wordt door het bloed des kruises – versmaadt, zoekt deze in eigen pogingen, welke uitlopen op een ‘haastig verderf'”
(Johannes de Heer in 1926)

Inleiding

Het thema eenheid is de laatste tijd weer heel belangrijk in de christelijke wereld. Zo werd afgelopen jaar in oktober de actie “Wij kiezen voor eenheid” in Nederland gehouden. De actie werd groots opgezet en vele kerken en denominaties deden eraan mee. Ook in ons land werd vorig jaar in navolging hiervan een brochure ‘Manifest rond eenheid’ door de Evangelische Alliantie Vlaanderen uitgegeven met als vervolg hierop de EAV Symposiumdag te Heverlee over eenheid op 1 juni 2013 met de voorzitters van de verschillende denominaties. Men heeft het dan over een “project rond de bewustwording en de bevordering van eenheid”. En niet alleen bij ons in de lage landen, maar wereldwijd zien we zulke initiatieven ontstaan. We verwezen eerder al naar de “Christustag” in Zwitserland en Finland en naar de “The Call” in Washington. Telkens weer wordt uitgegaan van teksten uit het hogepriesterlijke gebed in hoofdstuk 17 van het evangelie van Johannes waar de Heer Jezus om eenheid onder Zijn volgelingen bidt. Zulke initiatieven zijn beslist niet nieuw in de geschiedenis van het christendom. Hier zullen we later op terugkomen. Voordat we verder gaan en aantonen hoe deze hele hype rond “eenheid” een signaal van de eindtijd is, willen we eerst kijken naar wat de Bijbel over eenheid zegt.

Oorsprong

Eenheid onder gelovigen is een Bijbels begrip. Daar zal geen enkel waarachtig kind van God aan twijfelen. En zoals we in een vorig artikel (“Eenheid of valse oecumene”) hebben aangetoond is ware Bijbelse eenheid alleen in Jezus Christus. In dit artikel gaan we dieper in op het thema eenheid in de Bijbel. We spreken liever van gemeentelijke (kerkelijke) eenheid omdat het over de eenheid binnen het lichaam van Christus gaat. We beginnen met een studie over eenheid zoals we die in de Bijbel vinden.

De apostel Paulus heeft uitvoerig over eenheid geschreven in zijn brieven aan de eerste gemeenten (kerken). We beperken ons tot de brief aan de Efeziërs. Hieruit begrijpen we het belang van eenheid voor de gemeente zoals God het bedoeld heeft. We moeten vooral onthouden dat dit Gods initiatief is omdat, zoals de Heer Jezus laat zien in het Hogepriesterlijk gebed, Hij en de Vader één zijn. De Bijbel toont ons dat de Vader, de Zoon en de Heilige Geest volledig één zijn. Eenheid maakt deel uit van Gods wezen. De Bijbel laat ons ook zien hoe de Heer Jezus eenheid heeft bewerkt voor Zijn lichaam, de gemeente.

We lezen in de brief aan de Efeziërs 2:11-22:

Bedenk daarom dat u die voorheen heidenen was in het vlees en die onbesnedenen genoemd werd door hen die genoemd worden besnijdenis in het vlees, die met de hand gebeurt, dat u in die tijd zonder Christus was, vervreemd van het burgerschap van Israël en vreemdelingen wat betreft de verbonden van de belofte. U had geen hoop en was zonder God in de wereld. Maar nu, in Christus Jezus, bent u, die voorheen veraf was, door het bloed van Christus dichtbij gekomen. Want Hij is onze vrede, Die beiden één gemaakt heeft. En door de tussenmuur, die scheiding maakte, af te breken, heeft Hij de vijandschap in Zijn vlees tenietgedaan, namelijk de wet van de geboden, die uit bepalingen bestond, opdat Hij die twee in Zichzelf tot één nieuwe mens zou scheppen en zo vrede zou maken, en opdat Hij die beiden in één lichaam met God zou verzoenen door het kruis, waaraan Hij de vijandschap gedood heeft. En bij Zijn komst heeft Hij door het Evangelie vrede verkondigd aan u die veraf was, en aan hen die dichtbij waren. Want door Hem hebben wij beiden door één Geest de toegang tot de Vader. Zo bent u dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God, gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, waarvan Jezus Christus Zelf de hoeksteen is, en op Wie het hele gebouw, goed samengevoegd, verrijst tot een heilige tempel in de Heere; op Wie ook u mede gebouwd wordt tot een woning van God, in de Geest.

Kenmerken

Het eerste kenmerk dat ons hier opvalt is dat de eenheid “in Christus” is.
Hier zien we hoe Christus Zelf het allereerste probleem opgeruimd heeft, namelijk de scheiding tussen de Jood en de heiden. Door Zijn lijden en sterven heeft Hij de vijandschap verbroken en vrede tussen die twee gebracht en die twee in Zichzelf tot één lichaam gemaakt en met God verzoend. En door Hem hebben beiden (Jood en heiden (niet-joodse christen) de toegang tot de Vader door één Geest. We lezen hier ook (v.15) het ontstaan van “één nieuwe mens” in Jezus Christus. Alleen zij die de verzoening in Jezus Christus deelachtig zijn – de Bijbel toont dit heel duidelijk, het is uit genade door het geloof in Jezus Christus, en dit is een gave Gods – kunnen deel hebben aan de eenheid in Jezus Christus. Dit is Gods voorwaarde. Dus moeten we dit respecteren en laten staan zoals het is (Efez.2:8,9). Verder wordt hier ook duidelijk dat deze nieuwe mens gebouwd is op het fundament der apostelen. Het onderwijs dat de apostelen (de twaalf apostelen en Paulus) hebben doorgegeven en vastgelegd in de Bijbel vormt het fundament waarop het nieuwe lichaam (de gemeente) is gebouwd. Hier vinden we het prototype, de oorsprong van de ene ware eenheid van de gemeente. Wanneer we over de eenheid van het lichaam van Jezus Christus spreken, kunnen we hier niet omheen. Daarom spreken we over “eenheid in Jezus Christus”. Er kan dus geen sprake zijn van een Bijbelse eenheid als niet allen in Christus zijn.

De eenheid van de Geest

Een tweede kenmerk is dat het een eenheid is in één Geest. De toegang tot de Vader is ook door één Geest. Welke Geest? Het kan niet anders zijn dan de Heilige Geest. Dit verwijst naar het ontvangen van de Geest door hen die wedergeboren worden. De Heilige Geest speelt een belangrijke rol bij de eenheid van het lichaam.

Romeinen 8:9-17

Maar u bent niet in het vlees, maar in de Geest, wanneer althans de Geest van God in u woont. Maar als iemand de Geest van Christus niet heeft, die is niet van Hem. Als Christus echter in u is, dan is het lichaam wel dood vanwege de zonde, maar de geest is leven vanwege de gerechtigheid. En als de Geest van Hem Die Jezus uit de doden opgewekt heeft, in u woont, zal Hij Die Christus uit de doden opgewekt heeft, ook uw sterfelijke lichamen levend maken door Zijn Geest, Die in u woont. Welnu, broeders, wij zijn aan het vlees niet verplicht om naar het vlees te leven. Want als u naar het vlees leeft, zult u sterven. Als u echter door de Geest de daden van het lichaam doodt, zult u leven. Immers, zovelen als er door de Geest van God geleid worden, die zijn kinderen van God. Want u hebt niet de Geest van slavernij ontvangen, die opnieuw tot angst leidt, maar u hebt de Geest van aanneming tot kinderen ontvangen, door Wie wij roepen: Abba, Vader! De Geest Zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn. En als wij kinderen zijn, dan zijn wij ook erfgenamen: erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus; wanneer wij althans met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden.

In 1 Corinthiërs 12:13 schreef de apostel Paulus dat we allen door één Geest tot één lichaam zijn gedoopt. Dit is wat er gebeurde op de Pinksterdag, daarna en telkens weer wanneer iemand tot geloof komt. Hij wordt in en met de Heilige Geest gedoopt en in het lichaam van Christus ingelijfd.

Eenheid bewaren

De apostel Paulus roept de gelovigen ernstig op zich in te spannen om de eenheid van het lichaam, die een geschenk is van Christus, te behouden, te bewaren. Het ging onherroepelijk over het feit dat er twee groepen waren, namelijk de Joden en de niet-Joden. Hij wijst hun uitvoerig hoe dit in zijn werking moet gaan. Laten we lezen.

Efeziërs 4:1-7

Zo roep ik, de gevangene in de Heere, u op tot een wandel die de roeping waarmee u geroepen bent, waardig is, in alle nederigheid en zachtmoedigheid, met geduld, door elkaar in liefde te verdragen, en u te beijveren om de eenheid van de Geest te bewaren door de band van de vrede: één lichaam en één Geest, zoals u ook geroepen bent tot één hoop van uw roeping, één Heere, één geloof, één doop, één God en Vader van allen, Die boven allen en door allen en in u allen is. Maar aan ieder van ons is de genade gegeven naar de maat van de gave van Christus.

Paulus roept hen eerst op om in nederigheid, zachtmoedigheid, lankmoedigheid en verdraagzaamheid te wandelen en zo elkaar in liefde te verdragen. En daarnaast moeten ze er alles voor doen om de eenheid van de Geest die door Jezus Christus is gekomen in stand te houden. Dit door:
De band des vredes = Christus is onze Vrede. Het wijst naar zijn verzoenend lijden en sterven voor ons.
Eén lichaam = het lichaam van Jezus Christus (de gemeente is Zijn lichaam)
Eén Geest = de Heilige Geest die in elke gelovige woont (wie die Geest niet heeft behoort Hem niet toe)
Eén hoop uwer roeping = Christus is onze hoop. In Hem hebben we eeuwig leven en de heerlijkheid die voor de gelovige is weggelegd in de Hemel.
Eén Here = Christus is onze Heer. Voor Hem hebben we onze knieën gebogen en we hebben Hem erkend als onze Heer. Hij is de Heer en wij zijn Zijn slaven, Zijn dienaren. Aan Hem zijn we onderworpen.
Eén geloof = Dat is het geloof dat eenmaal de heiligen is overgeleverd (Judas 3). Dat is het geloof in God dat gewoond heeft in Abraham, Isaäk, Jakob, Mozes, David, enz enz, zoals we beschreven vinden in Hebreeën 11:1-24.
Eén doop = de doop die de Here Jezus Zelf heeft ondergaan, namelijk de doop door onderdompeling waartoe de Bijbel ons oproept.
En Petrus zei tegen hen: Bekeer u en laat ieder van u gedoopt worden in de Naam van Jezus Christus, tot vergeving van de zonden; en u zult de gave van de Heilige Geest ontvangen (Hd. 2:38).
Eén God en Vader = Dat is de God van Abraham, Isaäk en Jakob. De God de almachtige Schepper van Hemel en aarde. God de Vader van onze Here Jezus Christus, de God van de Bijbel. De enige God, Vader, Zoon en de Heilige Geest. De IK BEN DIE IK BEN, de God van Israël. Er is geen andere god dan Hij, de eeuwige en almachtige God. Wie Hem niet vereert en voor Hem buigt, heeft geen deel aan de eenheid in Jezus Christus.

Alles wat de gelovige in Christus moet doen is: de Geest bewaren, behouden. Dat betekent hierbij blijven, de eenheid die we ontvangen hebben vasthouden, het in stand houden zoals het hier uitvoerig is beschreven, zowel in de plaatselijke gemeente als daarbuiten. Alle plaatselijke christenen zullen, wanneer men zich hieraan houdt, de eenheid in Jezus Christus ook beleven. Tegelijkertijd zullen ze één zijn met al de gelovigen in Christus overal ter wereld, de universele gemeente, het ware lichaam van Christus. Maar dit ziet God alleen, want alleen Hij is alwetend en alom vertegenwoordigd. En elke gelovige in Christus is zich bewust van die eenheid, want zegt de Bijbel: “Gods Geest getuigt met onze geest dat we Gods kinderen zijn” (Rom. 8:16). Ze hebben dus beslist geen bewustwordingsproject of campagne nodig om zich van de eenheid van Geest bewust te worden.
Dit is een heel andere eenheid dan die we tegenkomen in het hedendaagse christendom. Veelal wordt gestreefd naar een soort eenheid die gebaseerd is op allerlei menselijke filosofieën en redeneringen. Een eenheid die geen eenheid is, maar een menselijke organisatorische samenwerking of ontmoeting. We komen samen, we eten samen, maken kennis met elkaar en zeggen dan dat we de eenheid hebben beleefd. En langs de weg van de dialoog wordt men ertoe gebracht of verleid om de waarheid los te laten omwille van de “eenheid”. Maar wat er werkelijk gebeurd is, is het ontstaan van een nieuw syncretisme. Dit streven is niet nieuw. Er werd in het verleden al geprobeerd om een samensmelting of samenwerking van kerken en godsdiensten te bereiken. De geschiedenis herhaalt zich dus. Maar wat is de drijfveer achter deze tendens?

Eenheid als signaal van de eindtijd

Laten we, alvorens dit te bespreken, zien wat de Bijbel zegt over de komst van een “wereldreligie”. De Heer Jezus heeft Zijn discipelen gewaarschuwd voor de komst van valse profeten die in Zijn naam zullen komen en zich zullen voorstellen als de Christus zelf. Ook de apostelen hebben voorzegd dat er een antichrist op komst is.

Joh. 2:18-19: Kinderen, het is het laatste uur; en zoals u gehoord hebt dat de antichrist eraan komt, zijn er ook nu al veel antichristen gekomen, waaruit wij weten dat het het laatste uur is. Zij zijn uit ons midden weggegaan, maar zij waren niet uit ons; want als zij uit ons geweest waren, dan zouden zij bij ons gebleven zijn. Maar het moest openbaar worden dat zij niet allen uit ons zijn.

Zie ook 2 Thess. 2:3,4.

Verder vinden we in het boek Openbaring de verschijning van die Antichrist beschreven nl. in Openb. 13:1-10. Het in dit gedeelte beschreven beest uit de zee, het beest met tien horens en zeven koppen, is hetzelfde als het vierde dier en het vierde rijk uit het boek Daniël, zie Dan. 7:23-28. Dit is een politieke realiteit die zich spoedig zal manifesteren. Sommigen denken dat het hier gaat om het herstelde Romeinse Rijk. Men wijst dan in de richting van de Europese Unie. Maar mijns inziens is dit iets groter, namelijk de nieuwe Wereldorde, een samenbundeling van al de politieke unies wereldwijd. Denk bijvoorbeeld aan de EU (Europese Unie), de Unie van de Amerikaanse staten en Canada, de Afrikaanse Unie, de Aziatische Unie, de Zuid-Amerikaanse Unie, de Arabische Unie en zo verder. Samen zullen zij de Nieuwe Wereldorde vormen en een nieuw economische systeem lanceren met een nieuw monetair stelsel en een “wereldregering” met de Antichrist aan het hoofd. Hieraan wordt in bepaalde duistere kringen koortsachtig gewerkt. Openbaring zegt ons dat de draak, dat is de satan, het beest (de nieuwe wereldorde) zijn kracht en zijn troon en grote macht gaf (Openb. 13:2). Deze nieuwe politieke realiteit zal succesvol zijn. We lezen dat heel de wereld dit systeem enthousiast zal onthalen. De mensen zullen heel blij zijn met dit nieuwe systeem, want het zal een schijnvrede brengen en de steeds toenemende chaos oplossen.

Openbaring 13:11-18 toont ons ook dat er een religieuze kant is aan deze Nieuwe Wereldorde. We zien hier een beest uit de aarde opkomen. Dat is de antichrist. Hij heeft een getal, namelijk het getal 666. Er wordt ook duidelijk bij gezegd dat het een getal is van een mens. De antichrist zal de gehele wereld ertoe brengen om deze Nieuwe Wereldorde te aanbidden. En ook om het beeld van de Nieuwe Wereldorde te aanbidden. Dit toont aan dat het hier gaat om een nieuwe godsdienst waarbij niet God de Almachtige centraal staat, maar de mens, ja de antichrist zelf want hij zal zich in de tempel Gods zetten om zich tot god uit te roepen (2 Thes.2:4). Dat is de “één wereldgodsdienst”. Alle godsdiensten worden er beetje bij beetje toe gebracht om een éénheid te worden. Om dit te bereiken moeten ze zodanig veel water bij de wijn doen dat er niets van het oorspronkelijke karakter overblijft. Ze worden dus volledig uitgehold. Zo ontstaat er een nieuw soort religie, de religie van het beest. In Daniël 11:38 wordt het “de god der vestingen” genoemd. Het zal hem echter niet veel moeite kosten, want ze werken hier al heel lang gewillig aan mee. Gezien de geschiedenis van de oecumenische beweging, de Wereldraad van kerken, de New Age-beweging (die op vele plaatsen al in het christendom is geïnfiltreerd) en de Nieuwe Spiritualiteit, is dit al bijna een feit. Het is maar een kwestie van tijd.

Wat is de drijfveer hierachter? En hoe is het zover kunnen komen? Paulus heeft in zijn brief aan de Thessalonicenzen geschreven dat het geheimenis der wetteloosheid toen al in werking was. De tegenstander is allang bezig om zijn plannen te realiseren. Maar, kunnen we ons afvragen, hebben de christenen dit dan niet geweten? Hebben ze zitten slapen? Er zal zeker veel onwetendheid bij zijn en velen zijn te goeder trouw, maar er zijn velen die zich willens en wetens niet laten waarschuwen. Net zoals bij het volk Israël, zijn er ook binnen het christendom vele profeten geweest. Velen hebben gewaarschuwd. Denk maar aan wijlen Johannes de Heer die over deze dingen heeft geschreven, en met hem vele anderen. En tot vandaag gaan er nog steeds waarschuwende stemmen op, maar men heeft als het ware de oren dichtgestopt en gaat rustig verder. Men plaatst die stemmen onder de naam “de fundamentalisten”, of de “criticasters” en nog een beetje later worden deze Bijbelgetrouwen ook vervolgd en gedood net zoals het bij het volk Israël het geval was.

We laten nu een stukje geschiedenis volgen waar men kan zien hoe het allemaal is gegaan.
En zoals we hierboven stelden is dit niet nieuw. In de vorige eeuw waren het de kerken der Reformatie (de rooms-katholieke kerk was er eerst niet bij) en later ook de rooms-katholieke kerken die naar eenheid hebben gestreefd. De heer J.A.E. Vermaat geeft in zijn boek “Signalen van de Eindtijd?” (1974) een uitvoerig verslag van de geschiedenis van de oecumenische beweging en de Wereldraad van Kerken. Het omvat alle wereldconferenties die er zijn geweest, te beginnen in Edinburgh 1910, en alle dialoogprogramma’s die gehouden zijn.
Het zou te ver voeren om in dit bestek hierop in te gaan (in dit boek kunnen we trouwens ook zien hoeveel waarschuwende stemmen er steeds geweest zijn).

We geven hier enkel een kort overzicht:

(1) Wanneer de oecumenische beweging precies is begonnen is moeilijk aan te geven. Velen nemen aan dat het begin er was in 1910, toen in Edinburgh de grote Wereldzendingsconferentie bijeenkwam. Anderen plaatsen het in de jaren ’20 als er naast de ontwikkeling in de richting van een georganiseerde zendingsstructuur (zendingsconferenties, oprichting Internationale Zendingsraad, enz.) nog twee andere stromingen ontstaan, namelijk Leven en Werken en Geloof en Kerkorde. Hoe het ook zij, vast staat dat de oecumenische beweging als geheel vier wortels heeft, waarvan de meeste terugreiken tot in de 19de eeuw. Kort opgesomd zijn deze wortels: de zendingsbeweging in de 19de eeuw, de studentenbeweging, de vrijzinnige theologie (alsmede de richting van de vergelijkende godsdienstwetenschap) en een aantal theologische richtingen zoals Leven en Werken en Geloof en Kerkorde. Al in de 19e eeuw treffen wij vooral in vrijzinnige kring stromingen aan, die geloofden dat de kerk er was om een betere maatschappij te creëren. Samen met de godsdiensten moest worden gebouwd aan de betere “wereldorde”. In de eerste decennia van de twintigste eeuw verspreidt zich vanuit Amerika een invloedrijke stroming onder de theologen die het Koninkrijk Gods zien als een door mensen op te bouwen orde van vrede en gerechtigheid – de richting van de zgn. “social gospel”.
(2) In 1948 wordt in Amsterdam de Wereldraad van Kerken opgericht. Nu bestaat er een organisatie die na jaren van voorbereiding de ketterijen van de beweging Leven en Werken (én van de beweging Geloof en Kerkorde!) geheel in zich heeft opgenomen. Van nu af aan zullen de rapporten van deze Wereldraad zich voortdurend richten op de functie van de kerken in verband met de te vestigen internationale orde.
(3) In de jaren ’60 ondergaat de oecumenische beweging en inzonderheid de Wereldraad van Kerken een diepgaande verandering. De tweede helft der jaren ’60 brengt een accentverschuiving met zich mede. Van een theologie van de eenheid der kerken, komt het steeds duidelijker tot een theologie van de eenheid der mensheid.
(nadruk van mij)

Ook geeft dhr. J.A.E. Vermaat een samenvatting van de ontwikkelingen.

Puntsgewijze samenvatting der ontwikkelingen

Een charismatisch leider. Dit is een interessant gezichtspunt. Immers, waar leiden al de ontwikkelingen, hiervoor genoemd, naartoe? Waar gaat het heen? Is er zoiets als een van te voren door mensen goed uitgewerkt complot, zoals sommigen wel beweren? Ik geloof het niet. Wij moeten hier niet de een of andere duistere menselijke organisatie achter zoeken die achter de schermen alle touwtjes in handen heeft. Veeleer berust alles op een geestesgesteldheid die onder de mensen is gekomen en die rechtstreeks afkomstig is van de grote tegenpartijder van Christus, de duivel. Gods Woord moet in vervulling gaan en daarom is het van belang dat wij de eigentijdse ontwikkelingen bezien in het licht van de Schrift.

Vatten wij nu de hierboven beschreven ontwikkelingen samen in vijf punten, vijf ontwikkelingen die de laatste jaren een grote rol spelen en die in het licht van de Bijbelse profetie van betekenis zijn, dan ordenen zich de feiten duidelijker.
Eén. Het eens verdeelde protestantisme komt tot elkaar en smelt samen in een wereldorganisatie van kerken.
Twee. De eens reformatorische kerken verliezen hoe langer hoe meer hun reformatorisch karakter (identiteit) en gaan steeds meer de taal van Rome spreken; er gaan hier en daar al invloedrijke stemmen op die zich uitspreken voor de paus als universeel hoofd of vertegenwoordiger der komende wereldkerk. Zal een “massaal terug naar Rome” binnen de grenzen van het mogelijke komen te liggen? Zal de sombere profetie van Luther, uit het jaar 1536, dan toch in vervulling gaan?
Drie. Er is de laatste twee decennia een ontspanning en een dialoog tussen de godsdiensten op gang gekomen en er zijn verschillende wereldorganisaties van godsdiensten opgericht, die alle verdere samenwerking en dialoog tussen de godsdiensten willen bevorderen.
Vier. Er is een wereldwijde trend naar wereldeenheid, wereldfederalisme, volgens hetwelk er een wereldgezag of -regering moet komen die bindende besluiten kan nemen in het belang van de handhaving van de vrede. Naarmate het toekomstvisioen van de mensheid steeds angstiger wordt en de problemen van vervuiling en voortbestaan steeds urgenter worden (Club van Rome rapport!), zal deze roep steeds sterker gaan klinken. Een wereldmunt en een wereldorde is het ideaal, alsmede een centraal vanuit één punt geleide computerregistratie van alle persoonsgegevens. leder mens heeft reeds of zal nog krijgen een persoonsnummer, waaraan alle individuele gegevens zijn gekoppeld tot in de kleinste details toe. Door een simpele handeling kan over alle gegevens van een bepaalde groep personen met een bepaald kenmerk worden beschikt.
Vijf. De kerken en de godsdiensten gaan zich steeds meer bemoeien met de te vestigen wereldorde. Zij willen zich inlaten met de internationale politiek en belijden dat het Rijk Gods middels internationale organisaties kan worden gevestigd (al zal dit niet zo expliciet worden gezegd). De kerken streven thans naar de vestiging van een wereldregering en zij zien het als hun voornaamste taak te bouwen aan een nieuwe, betere en rechtvaardiger maatschappij. Hun doel is volledig gehumaniseerd. Een neohumanisme en een neosyncretisme heeft de verkondiging van het Evangelie (dat tegenover het streven der wereldmachthebbers staat) geheel verdrongen. In een gesprek (dialoog) met de niet-christelijke godsdiensten hopen zij te komen tot gemeenschappelijke stellingnamen ten aanzien van de wereldvrede, zoals ook is gebeurd toen in 1970 in Kyoto, Japan, 300 vertegenwoordigers van tien grote godsdiensten zich over de maatschappij en over de vrede en de toekomst beraadden. Sommigen gaan zover dat zij de kerken en de interreligieuze organisaties zien als de laatste en enige uitweg om de mens en de mensheid voor een dreigende atoomoorlog te behoeden, omdat deze religieuze bewegingen een vredesboodschap voor de mens hebben, gebaseerd op een begrip van gerechtigheid en liefde.

Als we deze hele geschiedenis volgen moeten we constateren dat dit alles niets positiefs heeft opgebracht wat betreft de verkondiging van het evangelie; integendeel, dit is gewoon verdwenen. Ook wat betreft de eenheid, en we bedoelen dan eenheid naar Bijbels model, is er niets veranderd. Maar zoals we boven al aangetoond hebben, heeft het hoogstens een organisatorische samenwerking teweeggebracht, en heeft het een neosyncretisme in de hand gewerkt. Wat wel een succes is geworden is het feit dat we flink opgeschoten zijn in de richting van die ene wereldreligie.

Ook de christelijke schrijver Texe Marrs heeft hierover geschreven in zijn boek “Duistere geheimen van de New Age”.

(4) De New Age voorstander Robert Müller, tweede secretaris van de Verenigde Naties, staat bij de katholieke gemeenschap in Amerika in hoog aanzien als een christenopvoeder. Toch heeft hij gezegd: ‘Ik ben niet zo fanatiek dat ik andere geloven niet zou respecteren. Zo zou ik nooit met een andere religie strijden over de vraag of mijn religie superieur is. Op de vraag: ‘Wat is de beste religie?’ antwoordt Müller, ‘Er zijn wel vijfduizend religies op deze planeet. Je bent dood en begraven voordat je ze allemaal hebt bestudeerd om te beslissen welke de beste is. Müller is een sterke voorstander van ‘het in elkaar opgaan van de verschillende religies’ op aarde en gelooft dat de mensheid de ‘kosmische en goddelijke wetten’ moet en zal leren kennen, die alle religies verenigen. Hij beweert zelfs dat dit het is wat Christus van ons wil dat wij zullen doen: ‘Een wereldwijde spirituele oecumene moet zijn uitdrukking vinden in nieuwe vormen van religieuze samenwerking en instellingen; dat ligt waarschijnlijk het naast aan het opstandingshart van Christus’.
Het is onzinnig te stellen dat heidense religies zoals hekserij, Boeddhisme en Hindoeïsme Jezus het naast aan het hart zouden liggen. Maar let goed op dat Müller nimmer zegt dat Jezus de Christus is naar wie hij verwijst. De meeste New Agers geloven dat de ‘Christus’ niet een mens is maar een ambt of een staat van hoger bewustzijn. De New Age stelt dat Boeddha, Jezus, Laotse en andere verlichte meesters allemaal dezelfde gereïncarneerde persoon waren. Müller spreekt van de ‘opgestane Christus’, maar voor Müller is opstanding niet iets exclusief voor Jezus, het is gewoon een synoniem voor reïncarnatie:
“Wij zullen op materiële wijze opstaan in andere levensvormen op deze planeet en uiteindelijk in atomen van andere sterren, maar bovenal zullen wij voortgaan te leven door de bijdragen die wij hebben geleverd aan de verbetering van de mensheid door onze daden, gedachten, liefde en eerbied voor het leven gedurende onze eigen incarnaties.
(citaat uit boek Robert Müller, The New Genesis pag.13) Toelichting van mij.
Müller gelooft dat het opgaan van alle religies in één en het vestigen van Eén Wereldregering alle dromen en hoop der mensheid zal vervullen. Daarenboven zal dit het evolutionaire plan voltooien dat de mens tot de goddelijke staat zal verheffen:
“Het was nu heel erg duidelijk voor mij: achter dit alles stak een patroon; het was een antwoord op een ontzaglijke mars van de evolutie van de menselijke soort naar een totaal-bewustzijn, een pogen van de mens om de alles-begrijpende, geheel-verlichte meester van deze planeet te worden. Er is iets gigantisch aan de gang.”

Conclusie

Wat hierboven is beschreven was de eerste golf. Nu zien we datzelfde streven zich ook voordoen onder de evangelische kerken of de kerken die voortgekomen zijn uit de opwekkingsbeweging. Dit is dan de tweede golf. We herkennen hier dezelfde tendensen.
New Age heeft succes. Het christendom is volledig door haar geïnfiltreerd en ze werkt ook gretig mee aan het realiseren van het New Age-plan. De Emerging Church verspreidt zich razendsnel binnen het christendom. De teruggang naar Rome is op volle toeren. Bijbelinstituten en -scholen zijn eerder broeinesten van dwaalleer en mystiek geworden dan van christendom, want praktijken als yoga, mindfulness, allerlei oosterse meditatie, labyrintwandel, lectio divina, contemplatief gebed en kundalini worden in vele kerken gepraktiseerd en geproclameerd. Dit is een zeer trieste opsomming en het doet ons pijn dit te moeten vaststellen, maar de hoop dat enkelen wakker geschud zouden kunnen worden, geeft moed om hiertegen te blijven waarschuwen.

Daarom, geliefden, roep ik u op met de woorden van de apostel Paulus:
Sta dan vast, broeders, en houdt u aan de overleveringen waarin u onderwezen bent door ons woord of door onze brief.En onze Heere Jezus Christus Zelf en onze God en Vader, Die ons heeft liefgehad en ons een eeuwige troost en goede hoop gegeven heeft uit genade, moge uw harten vertroosten en u in elk goed woord en werk versterken. (2 Tessalonicenzen 2:15-17)

Stoky

Noten
(1) J.A.E. Vermaat, “Signalen van de eindtijd?”, Uitgeverij “DE BANIER”, Utrecht, 1975, pag. 165
(2) Idem, pag. 169
(3) Idem, pag. 160-161
(4) Texe Marrs, “Duistere geheimen van de New Age”, Novapres, 1989, pag. 46-47