Manifest voor eenheid of valse oecumene?


Over “eenheid” wordt de laatste tijd weer veel gesproken in de evangelische wereld. Zo ontvingen kort geleden vele leiders binnen de evangelische gemeenten de aankondiging van het verschijnen van een boekje over dit thema onder de titel “Vader, maak ons één”, ondertitel “Een manifest voor eenheid”, geschreven door Ignace Demaerel en uitgegeven door Pray4belgium. Aan het einde van het boek is een bijlage, waarvan de tekst enigszins is overgenomen van de organisatie “Wij kiezen voor eenheid” in Nederland, naar welk model dit manifest verwijst. En “Wij kiezen voor eenheid” in Nederland is naar het model van “Christustag” uit Zwitserland en Finland die op haar beurt verwijst naar “The Call” in Washington. Letten we op de Nederlandse organisatie “Wij kiezen voor eenheid” dan valt het op dat het een organisatie is waarin mensen uit diverse kerkelijke achtergrond zitten. Evangelische, Pinkster/Charismatisch, Protestanten en Rooms Katholieken. Hieruit kunnen we opmaken dat dit ook de bedoeling is van het Belgische Manifest voor eenheid.
Het boekje werd in de eerste plaats voor de leiders van de gemeenten geschreven.
We bespreken de samenvatting van het boek dat als bijlage is meegestuurd.

Eenheid is heel belangrijk voor elke gemeente van Jezus Christus. Dit laat de Bijbel dan ook heel nadrukkelijk zien. De schrijver begint ook met te zeggen dat de Here Jezus hiervoor heeft gebeden. Het tekstgedeelte Johannes 17:11-23 wordt vermeld maar wordt verder niet uitgewerkt. Er wordt veel gezegd over eenheid, maar wat nu echt Bijbelse eenheid is, komt niet duidelijk naar voren. Daarom is hier de belangrijke vraag: bedoelt de schrijver van dit manifest dezelfde eenheid waarvoor de Here Jezus bad of iets anders? Komt de eenheid in dit geschrift wel overeen met waar de Here Jezus voor bad? Laten we dit grondig onderzoeken.

Neo Oecumene

Zoals we eerder al opmerkten, gaat het om een eenheid van mensen uit diverse kerkelijke achtergrond. We kunnen dus spreken van een nieuwe oecumene, een samensmelten van christenen uit uiteenlopende kerkelijke achtergrond. Nieuw (neo), omdat in het verleden al op deze wijze de Wereldraad van kerken is ontstaan. J.A.E. Vermaat heeft hier uitvoerig over geschreven in zijn boek “Signalen van de eindtijd”. Een citaat:

In 1971 vindt in Leuven een conferentie plaats van de beweging Faith and Order (Geloof en Kerkorde). Het thema luidt: De eenheid der kerk en de eenheid der mensheid. Het is veelzeggend dat beide eenheidsconcepties naast elkaar – alsof het twee gelijkwaardige begrippen zijn! – worden genoemd. Na Leuven verdwijnt het onderscheid tussen Leven en Werken en Geloof en Kerkorde. Er wordt een definitieve verbinding gelegd tussen de door Geloof en Kerkorde bestudeerde eenheid der kerk en de door Leven en Werken nagestreefde eenheid der mensheid, alhoewel reeds eerder verbindingen daartussen zijn aangebracht (Bristol, Uppsala). Uppsala verklaart dat de eenheid der kerk het teken is van de komende eenheid der mensheid. Pag.172. (benadrukking van mij)

De oecumenische beweging streeft er naar om de gehele christenheid te verenigen in één grote organisatie. Ieder die zich christen noemt wordt als medechristen geaccepteerd ongeacht wat men gelooft. De wereldraad heeft nog wel een officiële grondslag die luidt: “De Wereldraad van Kerken is een gemeenschap van kerken die onze Here Jezus Christus als God en Heiland aanvaarden. (Dit was de oorspronkelijk grondslag bij de oprichting. Inmiddels is deze wat veranderd, maar de verandering is niet wezenlijk.)
Deze belijdenis is veel te beperkt.
Ten eerste wordt niets gezegd over de manier waarop we behouden moeten worden. Dat betekent dat alles kan: de protestantse Bijbelse verlossingsleer (behoud op grond van het offer van Jezus, door middel van het geloof, louter uit genade, niet uit eigen werken), maar ook de rooms-katholieke verlossingsleer van het behoud door de sacramenten. Het maakt niet uit. Je mag dus een ander evangelie brengen en toch hoor je er nog steeds bij. Vergelijk dit met Galaten 1:6-9.
Ten tweede is de grondslag niet bindend. Elk kerklid mag de woorden van de grondslag zo uitleggen als men zelf wil. Voor vrijzinnige protestantse kerken is de grondslag daarom geen probleem, want ze geven aan de woorden een eigen invulling. Trouwens, ook de Jehovah getuigen kunnen, als ze dat zouden willen, deze formulering van de grondslag ondertekenen, ook zij geven een andere, on-Bijbelse invulling aan de woorden. Het is allemaal toegestaan. Er is dus binnen de Wereldraad geen enkele leertucht.

Oecumene van het hart

Meer recent is er de zogenaamde “oecumene van het hart”.
Deze term is populair gemaakt door ds. Van der Veer, de voorzitter van de EO.
De eenheid wordt gezocht in de beleving (in de ervaring) en niet meer in de waarheid, niet meer in de leer van de Bijbel. Het doet er blijkbaar nauwelijks meer toe wat je gelooft, ds. Van der Veer accepteert vb. ook rooms-katholieken – met hun valse evangelie – als medegelovigen. De ervaring van de levende Christus doet je, zo stelt men, boven de leerstellige verschillen uitstijgen.
Natuurlijk erkennen en erkenden ook de traditionele evangelicals de eenheid van leven tussen allen die het ware evangelie geloven. Maar die eenheid had bepaalde grenzen. Er moest eenheid zijn in het noodzakelijke. De huidige oecumene van het hart is grenzeloos.

Dat is de eenheid die hier wordt gepredikt. Een door de mens gemaakte (lees: geforceerde) organisatorische eenheid. Volgende zinsnede uit de samenvatting onderstreept dit:
Eenheid heeft éérst te maken met liefde, en pas dan met verstand. Het gaat om het hart en niet om het hoofd.

Emerging Church of opkomende (opstand) eenheidsbeweging (kerk)

Ik noem het “Spirituele Opkomende (opstand) Beweging”, want deze beweging komt in opstand tegen het traditionele of fundamentele christelijk geloof. Brian McLaren, een van de voormannen van deze beweging zegt dat hij Protestant, Katholiek, Anglicaans, Orthodox, Evangelisch, Baptist enz, allemaal tegelijk is. Inderdaad, als men het fundament van het christelijke geloof heeft losgelaten, kan men inderdaad alles zijn, want wat overblijft, is enkel een lege, nietszeggende religie. Wat men tegenwoordig spiritualiteit noemt, daarmee kan men alles zijn en met alles en iedereen samenwerken en een eenheid vormen. Dat is precies wat we hier bij ons zien gebeuren in de Spirituele Weekenden (Website met Video’s). Op de video op deze website zien we ook de foto met de vele met elkaar verbonden handen voorbij komen, dezelfde foto die ook als cover illustratie van de Manifest voor eenheid wordt gebruikt. Het idee van de “Stadskerk” (of Citychurch) wat in dit manifest voorgesteld wordt als “het voorbeeld van eenheid”.

Laat het dus duidelijk zijn: de hierin voorgestelde eenheid is niet de eenheid waarvoor de Here Jezus bad.

De geest van de Emerging Church.

Doorheen de hele samenvatting proeven we de geest van de Emerging Church. Volgende passage onderstreept dit:

Eenheid willen bouwen op gelijkheid van theologische leerstellingen is zoals de toren van Babel: er komt spraakverwarring van en het wordt alleen maar erger.
Dit is het gevolg van een Grieks denken dat de kerk is binnengeslopen, en dat alles in hokjes en vakjes wil forceren, in formules en dogma’s.

Hoewel in het hogepriesterlijke gebed de Heer Jezus heel nadrukkelijk bad “heilig hen in Uw waarheid; uw woord is de waarheid”, wordt in dit schrijven totaal geen nadruk gelegd op het woord van God als de waarheid. Integendeel, er is eerder een afzetten tegen theologie en dogma’s (geloofsleer). (De apostel Paulus spreekt over de gezonde leer, 1Tim.1:10).
Dit is een typische Emerging Church filosofie.
Ook het idee dat een Grieks denken of een Verlichtingsdenken, het christendom is binnengeslopen kenmerkt deze beweging. Nergens in de Bijbel zien we een splitsing van denken en hart. Dit hebben zij zelf bedacht.
Bij de neo-evangelicals is “het licht opgegaan”. Ze hebben ‘ontdekt’ dat de traditionele visie op de onfeilbaarheid van de Bijbel gebaseerd is op verwerpelijk verlichtingsdenken. Ze hebben het naïeve stadium achter zich gelaten en ze hebben ontdekt dat ze onderscheid moeten maken tussen geloofskennis en theologische kennis.

Ook bespeuren we een denigrerend spreken over christenen die niet met deze oecumenische hype meedoen. Volgend passage laat dit zien.

Van de andere kant is het beschamend om te zien om welke (futiele?) redenen christenen in het verleden soms ruzie gemaakt hebben. Was het een strijd om de waarheid of om het eigen gelijk, om Gods Woord of om menselijke tradities en eigen posities?

Zonder een duidelijke aanwijzing van feiten, is deze uitspraak gewoonweg generaliserend en kwetsend. Zeker hebben christenen ruzie gemaakt. Zelfs in de Bijbel vinden we dit bij de eerste christenen en zelfs bij de apostel Paulus was er sprake van onenigheid met een van zijn medewerkers. Maar in het kader van dit onderwerp, dus eenheid en verdeeldheid, kunnen we eerder zeggen dat het beschamend is dat er hedendaags evangelische leiders zijn die op zo een laatdunkende wijze spreken over de waarheidlievende christenen van het verleden. Want terugkijkend op de kerkgeschiedenis kunnen we zeggen dat er in het verleden moedige christenen waren, die hun leven geriskeerd hebben en voor de waarheid hebben gevochten. Mensen die met gevaar voor hun leven het Woord hebben uitgedragen en stelling hebben durven nemen en voor de waarheid zijn uitgekomen. Mannen en vrouwen die de brandstapel zijn opgegaan omdat ze geen knieval wilden doen voor een valse kerk. Zijn we deze moedige broeders en zusters vergeten? Ondertussen doen vele huidige evangelische leiders niets anders dan aanpassen, compromissen sluiten en eenheid zoeken met een kerk die hen vervloekt heeft (Deze vervloeking is trouwens nooit herroepen).

Het Koninkrijk denken (Kingdom now)

Andere dwaalleer van de Emerging Church en de charismatische beweging die we in de samenvatting tegen komen is: het “Kingdom Now” of het Dominionisme (ook wel de Transformatiebeweging genoemd).

Citaat uit de samenvatting:
“De grote opdracht van Jezus is ook niet dat “zieltjes” gered worden, maar volken tot discipel worden (Matt. 28:19), dat een land “getransformeerd” wordt door het Woord van God: dat Gods koninkrijk komt, zijn wetten gerespecteerd worden, in dat land net zoals in de hemel. Voor zulke “collectieve opdracht” is collectieve autoriteit en dus eenheid nodig. Dit is de achterliggende idee van een “stadskerk”: alle gemeenten in die stad leren als één kerk samen op te treden, met één stem te bidden en te spreken.” (onderlijning van mij)

Het zendingsbevel in Mattheüs 28 wordt omgebogen tot een opdracht om volken te “transformeren”. Volledig naar het New Age model. De opdracht tot evangelie verkondiging aan alle mensen, zodat zielen tot behoudenis zullen komen, wordt hier afgedaan als “zieltjes redden”. Veel hoger ideaal is het transformeren van het land onder collectieve autoriteit.
Vreemd toch dat we dit nergens in de Bijbel lezen en dat de eerste christenen en de apostelen dit ook niet zo hebben begrepen. De discipelen van de Heer Jezus hebben de opdracht goed begrepen en hebben het evangelie met kracht verkondigd, nergens staat het dat ze geprobeerd hebben het land of een stad te transformeren. Ze hadden steeds de redding van de individuele mens voor ogen. De apostel Paulus schreef dan ook aan de Kolossenzen:

Hun heeft God willen bekendmaken, hoe rijk de heerlijkheid van dit geheimenis is onder de heidenen: Christus onder u, de hoop der heerlijkheid Hem verkondigen wij, wanneer wij ieder mens terechtwijzen en ieder mens onderrichten in alle wijsheid, om ieder mens in Christus volmaakt te doen zijn. Hiervoor span ik mij ook in, onder zware strijd, naar zijn werking, die in mij werkt met kracht. Kol.1:27-29

De apostelen hebben de zendingsopdracht van de Heer Jezus niet mis verstaan.
Maar de schrijver van dit boekje lijkt beter te weten.
Dit is een schoolvoorbeeld van de gevolgen van een dwaalleer, de dwaalleer van het “Koninkrijk Nu” of “Kingdom Now” (een onderdeel van de “Latter rain”). Dat gaat zo:

In de beschrijving van het duizendjarige rijk in Openbaring 20 staat dat in die tijd de satan gebonden is (:2,3) en dat de gelovigen met Christus heersen (:4,6). Dat is, zo stelt men, op dit moment rechtens de positie van satan en de gelovigen: de satan gebonden en de gelovigen op de troon. De opdracht van de gelovigen is om vanuit deze positie te gaan handelen en het tot werkelijkheid te maken. De satan is gebonden en heeft geen recht meer op de heerschappij over onze steden, streken, volken. Niet de satan maar wij, als gemeente, horen op de troon te zitten. We moeten als gemeente het heft in handen nemen. We moeten door geestelijk oorlog te voeren de macht van satan over onze steden en landen breken en in Jezus naam de macht overnemen. De geestelijke machtsovername in een stad of gebied wordt ook wel transformatie genoemd. Essentieel voor de geestelijke verovering van de wereld is, zo stelt men, de eenwording van de kerk onder leiding van de nieuwe gezalfde apostelen. De bestaande kerkelijke structuren, dat zijn de kerkgenootschappen, staan in de visie van de topleiders van de Latter Rain deze eenheid in de weg (Onderlijning van mij). De strategie die ze volgen is die van het uithollen van de bestaande kerkelijke structuren door nieuwe netwerken op te zetten. Interkerkelijke organisaties in de vorm van netwerken die onder leiding van een apostel staan. Celstructuren, interkerkelijk, of zelfs binnen kerken, die in contact staan met de nieuwe apostelen. Men spreekt bv. over stadsapostelen (Stadskerk). De mensen komen zo onder de invloed van het nieuwe leiderschap. Dit is één van de verborgen agenda’s achter het zogenaamde streek- en stadsgebed. De leiders van de Latter Rain beweren dat de tijd van de postdenominational church er aan komt, een kerk onder leiding van de apostelen.
De beweging is sterk anti-leer en anti-theologie, dat is vanuit hun gezichtspunt ook noodzakelijk want wil men ieder die zich christen noemt kunnen verzamelen dan moet de leer gerelativeerd worden. De beweging is volledig oecumenisch, alle protestantse gelovigen en voorgangers worden uitgenodigd om mee te doen met bv. het stadsgebed, maar evenzeer alle katholieken en alle katholieke priesters.
De nadruk op de noodzaak van eenheid van de gelovigen om de wereld voor te kunnen bereiden op de komst van Christus is een duidelijke parallel met het niet christelijke deel van de New Age beweging. Daar, zo luidt de theorie, moet alles ook één worden ter voorbereiding van de komst van de New Age ‘Christus’, de Maitreya.

Gevaarlijke eenheid

Naar dit soort van eenheid streven is zeer gevaarlijk want het werkt bewust of onbewust mee aan een opkomend werelds “eenheids-denken” dat voorspeld is in het boek Openbaring. Ook S. Wilson heeft dit geconstateerd. Hij schrijft het volgende hierover: (citaat)

Hebben de eerste christenen ooit een compromis gezocht met de toenmalige erkende godsdienstige wereld? Nooit! En willen wij dan, zonder de geesten te onderscheiden, een eenheid met alles wat zich christelijk noemt?! Waarom we dit allemaal zeggen? We hebben al eerder gezien dat het huidige streven in de wereld naar vrede op het politieke vlak, in wezen een antichristelijk streven is. Men wil de vrede, maar zonder een aanvaarding van de Vredekoning: onze Here Jezus Christus. Precies zó is er ook een antichristelijk streven naar eenheid tussen de kerken. Men wil op het horizontale vlak de verschillen overbruggen en zodoende tot een eenheid komen – maar men begint niet met een zich buigen voor de Heer der Kerk. Men zoekt een eenheid met alles wat zich christelijk noemt, zelfs dáár waar de geest van de hel, de moordenaarsgeest van Kaïn, aanwezig is. Als we nu eens Openbaring 17 opslaan, dan zien we waar héél het huidige streven naar eenheid op uit zal lopen. In vers 3 is er sprake van een hoer, gezeten op een scharlakenrood beest, een godsdienstige macht, gedragen door een politieke macht. (De kleur geeft ernstig te denken!) Dit is een monsterverbond tussen de christelijke wereldkerk van de toekomst en de antichristelijke wereldstaat.

Bijbelse eenheid

De mensen, die U Mij uit de wereld gegeven hebt.

Laten we nu gaan kijken naar het gebed van de Heer Jezus. Om goed te begrijpen wat het gebed voor eenheid inhoudt, moeten dit Schriftgedeelte goed interpreteren. Belangrijke vraag die we hierbij vooraf moeten stellen is: over wie gaat dit gebed? Voor wie bad de Heer Jezus? Het gaat over “aan allen die U (Vader) Hem (de Zoon) gegeven hebt” (Vers 2). In vers 6 wordt het nog duidelijker aangeduid; “de mensen, die Gij (Vader) Mij (de Zoon) uit de wereld gegeven hebt”. Wat houdt dit “Mij gegeven” in? Om dit goed te begrijpen moeten we naar Johannes 6 gaan. Daar vinden we de Heer Jezus in gesprek met de joden die Hem nagevolgd zijn omdat ze brood hebben gegeten. De Heer Jezus laat hun zien dat het niet gaat om de lichamelijke spijze, maar dat het belangrijkste de geestelijke spijze is. Dat het de wil van de Vader is dat ze in Hem geloven en eeuwig leven krijgen. Want Hij is het Brood des levens. Ze moeten Zijn vlees eten en zijn bloed drinken om eeuwig leven te hebben. Velen dan van Zijn discipelen vonden dat een harde leer en verlieten Hem. De twaalven bleven, ook als de Heer Jezus hen vroeg of zij misschien ook wilden gaan. Zij bleven omdat ze in Hem geloofden en overtuigd waren dat de Heer Jezus woorden van leven had. Zij zijn gebleven omdat zij de mensen waren die de Vader Hem uit de wereld gegeven heeft. Voor deze kleine groep ware gelovigen (kleine kudde Luk.12:32) bad de Heer Jezus, en voor hen die door hun getuigenis ook tot geloof in Hem zullen komen. Hij wist dat de satan hen heel graag wilde ziften als tarwe (Luk.22:31). Hij wist ook hoe divers de groep was. Het bestond uit mensen uit verschillende achtergrond. De Heer Jezus bad als de Goede Herder, De Ware Pastor, voor deze plaatselijke groep gelovigen waarvan Hij wist dat ze verschillend waren van karakter en nog veel moesten groeien en leren. Hierin gaf Hij ons een schitterend voorbeeld. Elke oudste of voorganger zou de eenheid van de eigen gemeente (mensen die God heeft gegeven) prioriteit moeten geven. De Heer Jezus heeft ook niet gestreefd naar eenheid met allerlei religieuze groeperingen uit Zijn tijd. Ook bij Paulus en de andere apostelen merken we niets van dit soort eenheidstreven.

Heiligen in Uw waarheid.

Zijn gebed is om hen te “heiligen in Uw Waarheid; Uw Woord is de waarheid”. Dit geheiligd zijn in de waarheid houdt in dat de gelovigen “in Christus” in toewijding aan God apart zijn gezet. Fundament van de ware eenheid is het Woord en de Waarheid. De Heer Jezus is beide. Daarom kunnen we zeggen dat ware Bijbelse eenheid in Jezus Christus is. Allen die in Hem zijn zullen die eenheid ook beleven zoals God bedoeld namelijk de eenheid des Geestes. Een lichaam en een Geest, gelijk gij ook geroepen zijt in de ene hoop uwer roeping, een Here, een geloof, een doop, een God en Vader van allen, die is boven allen en door allen en in allen. Efez. 4:3-6. De apostel Paulus heeft het ook over “een band des vredes”. Zij die in Christus zijn, zullen bij elke ontmoeting in tijd, plaats, en ruimte (de gemeenschap der heiligen) de eenheid des Geestes beleven. Dus als ik in China ben zal ik bij ontmoeting met mijn Chinese broeders en zusters de eenheid des Geestes beleven zonder Chinees te kunnen spreken. Dit is een wonderlijke beleving die ons verstand te boven gaat. En dit manifesteert zich alleen plaatselijk, hier en nu. Maar zodra ik weer vertrek ontstaat er een andere situatie. Ik ben nog één met hen in Christus, maar dit gaat mij te boven want ik ben mens gebonden aan tijd en ruimte. Ik kan niet overal tegenwoordig zijn. Dat kan God alleen. Een mens kan niet globaal of universeel zijn. Daarom is het idee van een wereldlijke geestelijke leider (zoals een paus) niet Bijbels. Dit idee is trouwens ontleend van het oude Romeinse Rijk en niet van het Nieuwe Testament. Elke poging van de mens om de gehele wereld te veroveren of te beheersen loopt uit op een fiasco. Dat was ook het geval bij de toren van Babel en zal dat ook zijn bij de toekomende één wereldrijk onder de antichrist. Daarom is een uitspraak als “samen zijn we sterk” beslist niet Bijbels, want het berust op menselijke kracht. De Bijbel zegt iets heel anders: “niet door kracht noch door geweld, maar door Mijn Geest!” zegt de Here der heerscharen. (Zach.4:6).
Het nieuwe Testament kent alleen de plaatselijke gemeente met haar oudsten en diakenen. En enkel in dit kader geldt een eenheid die bewaard moet blijven zoals we het van Christus hebben ontvangen.

Daarom gaat het bij eenheid om plaatselijke manifestatie van eenheid van broeders en zusters in Christus. Er is een tweede dimensie van eenheid die hoger is, maar die God alleen ziet en doorgrondt, namelijk de eenheid van allen die in Christus zijn, namelijk de eenheid van het universele lichaam van Christus. De eenheid waarvoor de Heer Jezus bad gaat heel diep, want het is een eenheid zoals tussen de Vader en de Zoon. Vers 21 zegt het zo: opdat zij allen één zullen zijn, zoals U, Vader, in Mij en Ik in U. We kunnen dus spreken van een goddelijke eenheid. Hij kon dus zeggen “wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien” (Joh.14:9). De Heer Jezus was volkomen één, volmaakt één met de Vader. Dit is de goddelijke eenheid die er is (en die er van eeuwigheid was) tussen Vader, Zoon en Heilige Geest. God heeft ons uit genade, door het geloof in Christus geplaats en daardoor worden ook wij, die in Christus geloven, deelachtig aan deze goddelijke eenheid. Laten we goed beseffen dat deze eenheid niet onze uitvinding is, maar wat God toebehoord. Het is een goddelijke eigenschap en alleen God bepaalt wie hieraan deel mag hebben, namelijk allen die hun vertrouwen stellen op Jezus Christus als gevolg van de prediking van het evangelie (de dwaasheid van het kruis). Dit is Gods werkwijze, al het andere is nep.
Echte eenheid is niet iets dat wij kunnen maken of organiseren. Daarom schreef de apostel Paulus aan de Efeziërs dat ze moeten beijveren om de eenheid te bewaren.

Nu kunnen we ons ook afvragen of het gebed van de Heer ook is verhoord. Kijken we naar het Nieuwe Testament dan zien we iets fantastisch in het boek Handelingen der apostelen. We zetten ze even op een rij:

Hand. 1:14 Dezen bleven allen eensgezind volharden in het bidden en smeken, met de vrouwen en Maria, de moeder van Jezus, en met Zijn broers.
Hand. 2:46 En zij bleven dagelijks eensgezind in de tempel bijeenkomen, en terwijl zij van huis tot huis brood braken, namen zij gezamenlijk voedsel tot zich, met vreugde en in eenvoud van hart;
Hand. 4:24 En toen zij dat gehoord hadden, verhieven zij eensgezind hun stem tot God en zeiden: Heere! U bent de God Die de hemel en de aarde en de zee gemaakt hebt, en alle dingen die erin zijn.
Hand. 4:32 En de menigte van hen die geloofden, was een van hart en een van ziel; en niemand zei dat iets van wat hij bezat, van hemzelf was, maar alles hadden zij gemeenschappelijk.

Hier zien we hoe het gebed van de Heer Jezus in vervulling is gegaan. Die kleine kudde werd de eerste gemeente. Eendrachtig, eensgezind, en één van hart en ziel zodat de wereld (de buitenstaanders) onder de indruk kwam van deze groep gelovigen. Ze hebben een prachtig voorbeeld achtergelaten.

Besluit

 

  • De eenheid waartoe wordt opgeroepen in het boekje is geen Bijbelse eenheid, maar hoogstens een menselijke organisatorische eenheid als voorbereiding op de komende “Eénwereldkerk” onder de komende antichrist. Een samensmelting van religies en New Age. Hieraan wordt momenteel fanatiek gewerkt.
  • Het gebed van de Heer Jezus in Johannes 17 was in de eerste plaats voor Zijn discipelen (kleine kudde), en in het verlengde daarvan voor allen die door hun getuigenis ook tot levend geloof in Christus zullen komen. Hieruit leren we dat de eenheid waarvoor de Heer Jezus bad, betrekking had op de kleine kudde, de plaatselijke gemeente. Dit zien we ook bij Paulus en de andere apostelen in hun brieven aan de gemeenten. De apostel Paulus roept de Filippenzen ernstig op om eensgezind, één van ziel, één van gevoelen te zijn zonder eigenbelang of eigendunk. Laat elke oudste of voorganger dit ter harte nemen en alle energie steken in de eenheid van de eigen plaatselijke gemeente die hen is toevertrouwd (geschonken, zie ook Hand.27:24). De gemeenten uit het nieuwe testament kenden elkaar en hielpen elkaar, maar nergens in de Bijbel vinden we een of andere vorm van verbond of “eenheidstreven” zoals vandaag het geval is. Ook in de brieven aan de zeven gemeenten in Openbaring, vinden we nergens een verwijt van de Heer Jezus over niet één zijn. We mogen het gebed om eenheid van de Here Jezus niet laten slaan, of willen toepassen op gemeente naar gemeente, of organisatie naar organisatie. Dit is een stap te ver. Het gaat om de onderlinge eenheid van christenen binnen de plaatselijke gemeente, want dat maakt indruk op de wereld. Streven naar een soort universele eenheid is een gevaarlijke zaak. Trouwens, de geschiedenis van de oecumenische beweging heeft uitgewezen dat zo een eenheidstreven uiteindelijk op een fiasco uitloopt en uiteindelijk eerder een verhindering is voor de verkondiging van het evangelie dan een hulp.

Pas op dat niemand u als buit meesleept door de filosofie en inhoudsloze verleiding, volgens de overlevering van de mensen, volgens de grondbeginselen van de wereld, maar niet volgens Christus. (Kol.2:8)

Stoky